Satırlarımıza Merhum Başbuğ Alparslan Türkeş’i bir tarihi sözüyle başlamak istiyorum ” Dava adamı olmak için önce adam olmak gerekir, dava öğretilir ama adamlık öğretilmez “
Bana göre dava: Doğru olduğuna inandığın ve kurallarına göre yaşamaya çalıştığın, savunduğun ve yaymaya çalıştığın düşünce, hayat tarzı, değerler topluluğu ya da kurallar bütünüdür diyebiliriz.
Dava adamı ise, Yukarıda özetle yazdığımız dava ile ilgili içeriklerin savunucusu, uygulayıcısı, mücadele vereni, hizmetkârı diyebiliriz.
Peki, Dava Adamı Nasıl Olur?
Bir kere, savunduğu davasının alanında, seçenekler arasında tartışmasız en iyi olduğuna gönülden inanacak. İnandıktan sonra davasının tüm tezleri ve uygulamalarını öğrenmek için çalışacak. Öğrendikçe ve geliştikçe de önce en güzel şekilde kendisi yaşayacak, davanın vücut bulmuş hali olacak. Gelişim süreci devam ederken davasını insanlara anlatma, aktarma, davasına çağırma, davet etme çabası da sürekli devam edecek. Devamlı davasını yüceltme gayreti içerisinde olacak. Özetle davasına hizmetkâr olacak.
Bu süreçte yorulacak, yıpranacak, ezilecek, dirençle karşılaştığı, kavga ettiği dönemler olacak elbet. Ancak inandığı davası uğruna verdiği mücadele onu pişirecek, olgunlaştıracak, dava adamı yapacak.
Adamlık; ahde vefa gerektirir, verdiği sözü tutmak adamlığın olmazsa olmazıdır. Onur, şeref, haysiyet adamlığın paha biçilmeyen mücevherleridir ki hiçbir zaman pazarlık konusu yapılmaz, alınıp satılmaz. Hak etmediği halde bir insanı adam yerine koymak o insanı değerli yapmaz. Şahsiyet, olgunluk, insana yakışacak tutum ve davranışlar, insanın özünde olmalıdır. Adamlığın kitabında ikiyüzlülük, döneklik, yamukluk, kahpelik yoktur. İnsan adam olmayınca adamlık insana zor gelir. Erkek olarak doğmak alın yazısıdır ama adam olmak her erkeğe nasip olmaz. Hele de dava adamı olmak…
İnsan inandığı değerlerle insandır. Bir amaca hizmet ettiği sürece insanlığını korur. Dünyadaki tek amacı rahat bir hayat yaşamaktan öteye geçmeyen, hiçbir ulvi gayesi olmayan insanın diğer canlılardan farkı ne olabilir ki. İnsan davasına hizmet ettiği sürece, inandığı değerleri ile yaşayabildiği sürece huzur bulur. Şuurlu bir insana dünyaları verseniz davasını satmaz, inandığı yoldan sapmaz. Onun davası dünyalık değildir. Dünyalıktan dava olmaz zaten. Bir gönüle dokunmak, bir yaraya merhem olmak, insanlara faydalı olmak, mazlumun savunucusu, zalimin hasmı olmak gibi ulvi görevleri vardır dava insanının. Gönlüne giremediğin hiç kimsenin beynine bir mesaj gönderme şansının olmadığını bilir dava adamı. Fetihler gönül fetihleriyle tamamlanmadıkça yarımdır, eksiktir.
Dava adamı olmak için önce “dava”nın ne olduğunu tanımlamak gerekir. Bir de günümüzde “dava”dan kimin ne anladığına bakmak elbette ki. Bir çoğunun bu süslü sözün ardına sığınarak aslında peşinde koştuğu riyaset, makam, mevki, şan, şöhret, zenginlik, önemsenmek, hükmetmek, toplum içinde itibar sahibi olmak, önünde eğilinmesi, ön iliklenmesi, her sözünün emir telakki edilmesi vs gibi şeyler midir dava. Öyle davaların peşinde nefsinin esiri olarak koşanların özellikle de son zamanlarda düştükleri içler acınası durumları müşahede ettiğimizde gerçek “dava” ve “dava adamlığı” adına ne kadar esef edilse, ne kadar üzüntü duyulsa azdır…
Bir de sıklıkla kaçırdığımız, ıskaladığımız bir şey var. O da “dava”nın şahıslara bağlı, onlarla kaim olmadığını çok çabuk unutuyor, “dava” yerine insanlara bel bağlıyor, onları yüceltip davanın önüne geçiriyor, onlar insani zaaflarından dolayı bir hata ya da gaflete maruz kaldıklarında da bundan çok etkilenip davamıza halel geldi zannediyor ve kolayca demoralize olabiliyoruz. Oysa bu davanın mübelliği, yaratılmışların en şereflisi Resulullah (sav) ahirete intikal ettiğinde Hz. Ebubekir’in (ra) gösterdiği gibi bir ferasetle “kişilerin değil, davanın önemli olduğu ve Allah’ın izniyle ebediyete kadar devam edeceği” iradesini kuşanmak gerek bu kutlu yolun yolcularına. Şahıslara bağlanan, onlarla kaim olan davalar küçülür ve sonunda zevale mahkûm olur…
Kısaca davanın hizmetkarımı yoksa hizmetkarların davasımı.
Söz ve yorum kamuoyunun…….
AYYILDIZ HABER
