Bir bakış olmalı insanın,
Bir bakışta dünyayı susturmalı.
Bir askı olmalı kalbinde,
Yorgunluğunu oraya asıp
Hafiflemesini bilmeli.
İnsanın sabahları gökyüzüne bakmaya yüzü olmalı,
Geceyi affetmiş gibi…
Utançsız, korkusuz,
Maviye teslim olmalı.
Kalbi çocuk gibi çarpmalı mesela,
Sebepsiz sevinmeli bir serçeye,
Bir ışık hüzmesine,
Bir çift güzel göze…
Aşık hissetmeli sabah esen rüzgârda,
Saçlarını dağıtan hayatı
Düzeltmeye çalışmadan,
Bırakmalı biraz dağınık kalsın.
Çocuk gibi baharı selamlamalı,
Toprağın kokusunu içine çekip
“Ben hâlâ buradayım” demeli.
Martı gibi özgür çığlık atmalı,
Korkmadan yankısından,
Denize düşse bile sesi
Yine de sevmeli…
Ve insan bazen delirmeli sevdaya,
Akıllı kalmak yakışmaz her yüreğe.
Bir uçurumun kenarında bile
Gülümseyebilmeli rüzgâra karşı,
“Düştüysem aşktan düştüm” diyebilmeli.
Sevmeli insan.
Çünkü sevmeden
Ne sabah sabah olur
Ne gökyüzü mavi kalır.
Volkan Gümüş
