SÖKÜK HAYAT

İçimde tarif edemediğim

Eski bir huzursuzluk var.

Sanki ihtiyar bir adamım da

Elimde iğne iplik

Tamir edemediğim bir hayata bakıyorum.

Her yerim sökük gibi…

Nereden tutsam dağılıyor.

Bir umut dikiyorum kalbime

Başka bir yerim yırtılıyor.

Yorgunum.

Ama yaşlı değilim aslında.

Sadece çok erken eskimiş

Bir adam gibiyim.

Bazen düşünüyorum;

Nerede kırıldı bu hayat?

Hangi gün

Hangi söz

Hangi sessizlikte?

Şimdi sokaklara baksam

Herkes bir yere yetişiyor.

Bir tek ben

Kendi içimde

Yolda kalmış gibiyim.

Ama yine de

Bir şey bırakmıyor beni.

Belki kızımın sesi,

Belki içimde kalan

Son inat kırıntısı.

Çünkü insan

Tamir edemese bile hayatı

Bazen sadece

Dağılmadan durarak bile