Önce şu soruyu değiştirelim:
Gençlik ne yapıyor? değil,
Gençlik ne yaşıyor? diye sorsak daha yerinde olur diye düşünüyorum.
Çünkü biz her ne kadar boşa vakit harcadıklarını düşünsek de gençler bir şey yapmıyor değiller… Sadece biz onların neyle uğraştığını göremiyoruz. Ya da görmek istemiyoruz.
Bir tiyatro oynanıyor sanki rol dağılımı da hazır. Bu dünyada genç olmak, artık hayatı keşfetme dönemi değil; bir hayatta kalma sınavı. Herkes onlardan “başarılı, uyumlu, sabırlı, üretken, azimli, girişimci” olmalarını bekliyor. Ama kimse çocuk olmalarına, yanlış yapmalarına ya da hiçbir şey yapmadan sadece durmalarına izin vermiyor. 20 yaşındaki gence, neden evlenmedin, 25 yaşındakine, neden hâlâ kiradasın? diye soruyoruz. 30’a gelenin psikolojisine, kariyerine, evliliğine, çocuk planına karışıyoruz. Bu kadar yük taşıyan bir neslin omurgası eğilmesin de ne yapsın? diye düşünmüyoruz ama…
İnternet her sorunun cevabını veriyor da ama bilgi yetiyor mu her sıkıntıyı çözmeye? Çoğu kişi nasılsın, ne hissediyorsun, ne düşünüyorsun ya da ne bekliyorsun bu hayattan diye sormuyor çocuğuna…
Evet, bugün bir genç yapay zekâ kullanmayı da biliyor, İngilizce konuşmayı da, paten kaymayı da, teniz oynamayı da… Ama işe alınmak için torpil gerektiğini de çok iyi biliyor! Taraf olmazsa bertaraf olacağını da…
Yani gençlerdeki sorun, bilgi eksikliği değil. Sorun, o bilginin işe yaramayacağını bilmek.
Sosyal medyada filtreli mutluluklar, başarılar izliyoruz. Herkesin “başarılı olduğu” bir platformda, kimse başarısız görünmek istemiyor doğal olarak. Dolayısıyla gençler gençler artık birbirleriyle değil, birbirlerinin “story” versiyonlarıyla yarışıyor.
Yani herkes bir gösterinin içinde…
Gerçek duygular, gerçek sorunlar görünmesin diye parmakla geçiliyor üstlerinden.
Gençlerin en çok değiştirdiği şey saç stili değil ayrıca, en çok değiştirdikleri gelecek planları… Bugün doktor olmayı isteyen, yarın çiftlik kurmak istiyor. Hayal kurmakla kaçmak arasındaki çizgi olabildiğince silik artık. Çünkü kurdukları her hayal, bir başka duvarla çarpışıyor: ekonomi, torpil, umutsuzluk, sınav, stres…
Gençlik sürekli suçlanıyor.
Çalışmıyorlar.
Saygısızlar.
Her şey kolaylarına gelsin istiyorlar.
Belki de sadece ilk kez sesleri bu kadar çıkıyor. Belki de susmuyor olmaları, susmaları gerektiği anlamına gelmiyor. Belki de gençlik, hepimizden daha çok farkında olan tek grup.
Gençliğe “Siz bizim geleceğimizsiniz!” diyoruz. Ama o geleceğin kaygısını en çok onlar yaşıyor. O yüzden sorun ne gençlikte, ne gençlikteki değişimde…
Sorun, gençliğe yer bırakmayan dünyada.
ESİN ÖZHAVUTÇU
