Yüzde 12-18 aralığında açıklanan zam oranlarıyla milyonlarca emekli 2026 yılına umutla değil, endişeyle girdi. Zaten açlık sınırının altında yaşam mücadelesi veren emekliler için yapılan artışlar bir rahatlama değil, adeta “yoksullukta ısrar” anlamı taşıyor.
Bugün Türkiye’de emekli maaşları ile gerçek hayat arasındaki makas her geçen gün daha da açılıyor. Özellikle gıda, kira ve enerji giderlerindeki artış, sabit gelirli vatandaşların belini bükmeye devam ediyor. Çarşıya, pazara çıkan emekli fileyi dolduramıyor; faturalarını öderken ay sonunu nasıl getireceğini kara kara düşünüyor.
Açlık Sınırının Altında Bir Hayat
Bağımsız araştırma kuruluşlarının açıkladığı açlık ve yoksulluk sınırı verileri ile en düşük emekli maaşı arasındaki fark, tabloyu açıkça ortaya koyuyor. En temel gıda harcamalarının bile altında kalan maaşlarla, emeklilerin “insanca yaşam” hakkı giderek zedeleniyor.
Emekliler şunu soruyor:
“Yıllarca çalıştık, prim ödedik. Şimdi neden hayatta kalma mücadelesi veriyoruz?”
Dinlenmek Hayal Oldu
Emeklilik, hayatın geri kalanında biraz nefes almak, torun sevmek, sağlığına vakit ayırmak demekti. Ancak gelinen noktada emekliler için dinlenmek lüks haline geldi. 60’lı, 70’li yaşlarda ikinci bir iş aramak zorunda kalan, pazarda tezgâh açan, güvenlik görevlisi olarak çalışan, apartman görevliliği yapan binlerce emekli var.
Artık “emekli” kelimesi dinlenmeyi değil, geçim sıkıntısını çağrıştırıyor.
Gıda Enflasyonu Gerçeği
Özellikle gıda fiyatlarındaki artış emeklileri en çok vuran kalemlerin başında geliyor. Et, süt, peynir, sebze ve meyve fiyatları karşısında maaşlar eriyor. Market raflarındaki etiketler haftalık değişirken, maaşlar aylarca sabit kalıyor.
Barınma maliyetleri ise ayrı bir kriz başlığı. Kiralar birçok şehirde emekli maaşını aşmış durumda. Aidat, elektrik, su, doğalgaz faturaları derken geriye neredeyse hiçbir şey kalmıyor.
“İyileştirme Değil, Oyalama”
Emekliler açıklanan zam oranlarının enflasyon karşısında koruyucu olmadığını düşünüyor. Yüzde 12-18’lik artışın gerçek hayat pahalılığı karşısında birkaç ay içinde eriyeceği görüşü hâkim.
Bu durum, milyonlarca emekliyi 2026 yılının daha da zor geçeceği düşüncesine sürüklüyor. Çünkü artan fiyatlara karşı maaş artışları kalıcı bir çözüm üretmiyor.
Sosyal Devlet Nerede?
Emeklilerin en büyük beklentisi, insanca yaşam koşullarını sağlayacak kalıcı düzenlemeler. Kök maaş sorununun çözülmesi, en düşük emekli aylığının açlık sınırının üzerine çıkarılması ve alım gücünü koruyacak gerçekçi artışlar yapılması talepler arasında.
Emeklilik bir lütuf değil, yılların emeğinin karşılığıdır. Bugün gelinen noktada milyonlarca emekli, yalnızca daha yüksek maaş değil; onurlu bir yaşam talep ediyor.
2026 yılına girerken sorulması gereken soru şu:
Hayatının en verimli yıllarını çalışarak geçiren insanlar, ömrünün sonbaharında neden geçim mücadelesi vermek zorunda kalıyor?
Bu soruya verilecek cevap, sadece ekonomik değil; vicdani bir meseledir.
AYYILDIZ HABER
