Takvimler ağustosun sonunu gösterirken, etrafımızda ne “tatil bronzluğu” taşıyan yüzler var ne de dinlenmiş bir zihnin hafifliği. Bir yaz mevsimini daha geride bırakıyoruz ama toplum olarak ruhumuzdaki o ağır yorgunluğu bir türlü üzerimizden atamıyoruz.
Bugün geldiğimiz noktada mesele malum Ege kıyılarında, beş yıldızlı otellerde şezlong kapmaca oynamak değil. Vatandaşın derdi lüks bir tatil hiç değil. İnsanlar sabahın erken saatlerinden gecenin geç vakitlerine kadar, gün boyu en ağır işlerde alın teri döküyor. Hatta birçoğu çalışmaktan, geçim derdinden başını kaldırıp da birkaç günlük kanuni iznini dahi kullanamıyor. Tüm bu koşturmacanın ortasında herkesin tek bir ortak arzusu var: Kısa da olsa bir mola verebilmek.
Bütçeyi zorlamayacak, çoluk çocuk bir günlüğüne de olsa şehrin gürültüsünden ve iş stresinden uzaklaşacak mütevazı bir nefes alanı… Ne yazık ki günümüzün ağır ekonomik koşulları, vatandaşa bu kadarcık bir molayı bile çok görüyor. İsim koymaya gerek yok; cebi yakan, mutfağı zorlayan ve her geçen gün daha da ağırlaşan o bilinen şartlar, en temel insani ihtiyacımız olan “dinlenme” hakkını adeta bir lükse dönüştürdü.
Peki, dinlenemeyen, soluklanamayan, sürekli bir yarışın içinde ayakta kalmaya çalışan insana ne oluyor?
Yanıtı sokakta, otobüste, trafikte, sıra beklediğimiz market kasasında çok açık görüyoruz: Akıl ve ruh sağlığımızı kaybettik.
Dinlenemeyen bedenler, sakinleşemeyen zihinler üretiyor. Toplum olarak tahammül sınırımız sıfırlandı. En küçük bir aksilikte parlamaya hazır, çabuk öfkelenen, sürekli gergin ve birbirine karşı hoşgörüsünü kaybetmiş birer bireye dönüştük. Çünkü dinlenmek sadece bedeni değil, ruhu ve vicdanı da tazeler. Nefes alamayan insan, ne kendine fayda sağlayabilir ne de çevresine empati gösterebilir.
Yaz bitiyor evet; ama asıl tehlike, bu birikmiş yorgunluk ve gerginlikle sonbaharın ve kışın yükünü nasıl sırtlayacağımız. Bir toplumun akıl sağlığını ve huzurunu koruyabilmesi için insanların insanca yaşayabileceği, çalışırken nefes de alabileceği alanların yaratılması şarttır. Çünkü küçük bir mola lüks değil, ayakta kalabilmenin en temel ihtiyacıdır.
