Gece çöktü, yüreğime taş gibi,
Sokaklar suskun, rüzgâr bile düş gibi.
Bir feryat boğuluyor boğazımda,
Sustukça çoğalıyor içimdeki isyan.
Yıldızlar uzakta, bana küsmüş sanki,
Ay, karanlığın kefili olmuş,
Dizlerimde dua değil,
Yaralı bir geçmiş oturmuş…
Kime anlatsam bu yangını?
Kimin sesi dönerken yankı olur?
Yalnızlık, ilik ilik işliyor ruhuma,
Bir ağıt yakıyor her soluk, her satır.
Ağlıyorum… gizlice değil,
Gözyaşlarım kaldırımlara akıyor.
Birinin acısı değil bu,
Bu, herkesin içinde gizlediği o boşluk…
Ey gece…
Bir tek sen dinliyorsun beni
Bir tek sen biliyorsun
İnsan dediğin, bazen yaşayarak ölür…
