Bazen insanları sadece izlersin. Garip bir sakinlikle. Kızmazsın, üzülmezsin, kırılmazsın. Hissettiğin sadece sessizliktir, sadece sessizlik…
Birbirimize anlatmamız gereken şeyler varken susmuştuk. Bunu her göz göze gelişimizde hissetmiştim.
Yıllar sonra tekrar karşılaşacağız, ikimizde susacağız. Sen pişmanlığını saklayacaksın, ben ise kırgınlıklarımı.
Her insanın ezberinde bir ayeti olmalı. İnşirah gibi. Kırılınca sarılmalı ayetine. Kırılınca daha çok sevmeli ayetini. Sonra demeli; “kırılan kalp benim değil ki. Rahman’ın.” demeli. Ve susup beklemeli. Çünkü Rahman, kırılan kalplerin yanındayım demişti…
Susuyorum, çünkü zaten dinlemiyorsunuz. Susuyorum, çünkü tek doğru sizsiniz. Susuyorum, çünkü zaten bana sorulan bir şey yok. Susuyorum, çünkü artık kendimi ifade edecek kelimelerim yok.
İnsanlar ikiye ayrılır; hiç konuşmadan anlaşabildiğimiz insanlar ve anlatsak da anlaşamadıklarımız…
Ve susmak bir mağlubiyet, bir yenilgi, bir vazgeçiş değil; bilakis sıkı durmak, bitmemek, teslim olmamak ve şiddetinden kelimelerin hükmen mağlup olduğu bir derviş hüneridir.
En çok da 3 şey yorar insanı; affetmek, içi yanarken susmak ve olmayacağını bildiği halde hayal kurmak.
Sessiz Saatler Geçirmek Zorundayım, Ses Getiren Günler İçin.
Bazen sesini duyurabilmek için; sabretmek, suskun kalmak ve susmak gerekir.
Bilirken susmak, bilmezken söylemek kadar çirkindir.
Hulusi GENİŞOĞLU
