Gün her gün geçmeye mahküm
Tutamazsın, tükenir
Unutamazsın , ömür tükenir
Yüreğin sıkışır eski sevdaların hatıralarına
Tortusu kalır sildigin en ağır hatıralarının
Bitti dersin her şeyin ardından
Evet herşey birgün biter
Ömründe izi kalır nesterin kesik yarası gibi..
İstesen de istemesende unutamazsın
Daha siyahi gelir karanlık bir önceki geceden
Akmaya utanır göz yaşların
Islaktır artık yazdığın son mektup
Harfler birbirine karışır,aklın başka …
Artık zamanı gelmiştir göç mevsiminin
Yüreğin sıcak yerlerden, kaçarak gider
Soğuk topraklara, kurumuş topraklara
Göçer umutların , hatıraların
Belki ilk terk edilisindir.
Kendin tarafından
İlk yüz üstü bırakılışındır.
Gider senden bütün iç güdüsel hislerin
Bir tek mazi kalır son kitabın son tozlu raflarında.
Okumaya cesaretin yoktur belkide
Bitti artık maziye saklı kaldı, çeyiz sandiginda unutulmuş umut ve heycanlar gibi
Oysa ki gözlerini vermistin,hayalini kurdugun mutluluğa
Herşey biter izi kalır
Nesterin kesik yarası gibi..
Cok istersin çekip gitmeyi..
Aklında kalır radyoda çalan son tiz bir sesin
Çalar kapını sonra, koskocaman bir yanlızlık
Ruhunu gökyüzü bedenini toprak alır..
Herkese herşeyi veren toprak seni senden alır..
Yazıyorsam Sebebi Var
