✍️ Semra Kızıltaş Yıldırım
Sabah uyandığımızda burnumuza dolan ilk koku çoğu zaman toprak değil, egzoz dumanı; gözümüzü açtığımızda gördüğümüz ilk renk yeşil değil, gri. Şehirlerin devasa labirentlerinde, yüksek binaların gölgesinde bir hayat kurduk. Modern çağ bize hız, konfor ve teknoloji sundu; ancak karşılığında ruhumuzu dinlendiren o sessiz ormanları, berrak dereleri ve yıldızlı gökyüzünü bizden biraz uzaklaştırdı.
Ne kadar alışmış görünsek de içimizde eksilmeyen bir his var: Doğa bizi geri çağırıyor. Çünkü biz betonun arasında yaşamayı öğrenmiş olabiliriz ama köklerimiz hâlâ toprakta.
Bugün bir parkta tek bir ağacın gölgesinde oturmak, çoğu zaman klimalı ofislerden daha çok huzur veriyorsa, bu bir tesadüf değildir. Toprağa basmak, rüzgârın sesini dinlemek, kuş cıvıltılarını duymak insana yalnızca oksijen değil, denge verir. Beton yükseldikçe şehir büyüyor belki; ama insanın iç dünyası aynı hızla daralıyor.
Elbette herkesin her şeyi bırakıp gitmesi mümkün değil. Hayatın sorumlulukları, iş, okul, geçim derdi… Ancak doğayla bağ kurmak için uzaklara gitmeye gerek yok. Pencerenizin önündeki bir saksı çiçeği, sabah yürüyüşünde uğranan küçük bir park, hafta sonu kaçılan bir sahil kasabası bile ruhunuzu onarmaya yeter.
Unutmayalım: Doğa, korunması gereken uzak bir manzara değil; parçası olduğumuz yuvamızdır. Onu kaybettiğimizde yalnızca ağaçları değil, iç huzurumuzu da kaybederiz.
Kendinize bir iyilik yapın. Bugün o gri labirentten kısa bir süreliğine de olsa uzaklaşın. Gökyüzüne bakın, bir ağaca dokunun, toprağın kokusunu içinize çekin.
Unutmayın; beton çiçek açmaz. Ama siz, doğaya döndüğünüz her an yeniden yeşerebilirsiniz.
